మందు లేని వైరస్!!

ఎన్నికలప్పుడు అరచేతిలో స్వర్గం చూపించి 
గెలిచాక మొహం కూడా చూపించని  
నాయకులని ఏనాడైనా కనీసం నిలదీశావా?

 

బాధ్యతగా చేయాల్సిన పనులని కూడా  

ధనాపేక్షతో జాప్యం చేస్తూ పీడించే  

లంచగొండి అధికారులని ఏనాడైనా కనీసం గట్టిగా ప్రశ్నించావా?

 

ప్రజల కనీస ఆరోగ్య అవసరాలు  తీర్చలేకపోతున్న 

 ప్రభుత్వ విధానాలపై ఏనాడైనా గొంతెత్తావా?

 

ఇవన్నీ చేయలేని చేతకాని నువ్వు

తమ ప్రాణాలు ప్రమాదం ముంగిట నిలిచినా కూడా 

 నిబ్బరంగా శక్తికి మించి సేవలందిస్తున్న 

 వైద్యులపై మాత్రం చెయ్యెత్తుతావా?

ఎందుకీ కండ కావరం?

ఎప్పుడు తగ్గుతుంది నీ పైత్యం?

ఒకటి మాత్రం సత్యం!

నీ నిర్లక్ష్యంతోనో నిస్సహాయతతోనో  

నీ ప్రాణం మీదకు తెచ్చుకున్నప్పుడు  

ఆ వైద్యుడి చెయ్యే నీకు ఆపన్న హస్తం!

 

ఇప్పటికైనా నువ్వు గ్రహించకుంటే ఈ నిజం..

నీ మెదడు కి పట్టిన వైరస్ ని నయం చేయలేదు ఏ వైద్యం!!

నాలుగో స్తంభం బీటలు వారుతోంది!!

మీరు ప్రజాస్వామ్యానికి నాలుగో స్థంభంలా నిలవాలి కదా..
ప్రజల గొంతుకై పోరాడాలి కదా..
ప్రభుత్వమేదైనా నిజం వైపు నిలబడాలి కదా..
జాతికి దిశా నిర్దేశనం చేయాలి కదా..

ఎంతటి ఘన చరిత మీది..
నిరంకుశ ప్రభుత్వాలు కూలాలన్నా..
సామ్రాజ్యవాదం సమాధి కావాలన్నా..
పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థకి హద్దులు గీయాలన్నా..
అణగారిన వర్గాల హక్కులు కాఫాడాలన్నా..
ప్రజలని సరైన దిశలో నడపాలన్నా..
మీరే కదా మార్పుకి నడుం కట్టింది.
ప్రజల అజ్ఞానాన్ని ప్రారదోలింది.
అభివృద్ధికి బాటలు వేసింది.
దేశాన్ని ముందుకు నడిపింది.
చరిత్రని తిరగరాసేందుకు కదం తొక్కింది.
ఇప్పుడెందుకు మీ తీరు ఇంతలా మారింది?
ప్రజలు ఏవగించుకునేంతగా గతి తప్పింది?
ఎంతో పరిణతితో వ్యవహరించాల్సిన విషయాల్లో వినోదాన్ని వెతుకుతున్నారెందుకు?
ఎంతో హుందాగా వ్యవహరించాల్సిన విషయాల్లో సిగ్గులేకుండా బరితెగిస్తున్నారెందుకు?
ప్రభుత్వాన్ని ప్రశ్నించాల్సి వచ్చినప్పుడు మొహం చాటేస్తున్నారెందుకు?
మత చాంధసవాదాన్ని నిలదీసే గొంతుల్ని నొక్కేస్తున్నారెందుకు?
ప్రశ్నించే ప్రతి పౌరుడిని దేశద్రోహి అని ముద్ర వేస్తున్నారెందుకు?
పనికి రాని విషయాలపై అనవసర రాధ్ధాంతం చేస్తున్నారెందుకు?
దేశభక్తిని తూకం వేస్తున్నారెందుకు?
ప్రజల మధ్య వైషమ్యాల్ని పెంచుతున్నారెందుకు?
విచారణ జరగకముందే దోషుల్ని నిర్ణయిస్తున్నారెందుకు?
ద్వంద్వ ప్రమాణాలతో ప్రజాస్వామ్యాన్ని పరిహాసం చేస్తున్నారెందుకు?
వార్తల్ని వార్తల్లా చూపకుండా అక్కరకురాని చెత్తతో కలిపి వండి వడ్డిస్తున్నారెందుకు?
ఏమైపొయింది మీ జవాబుదారీతనం?
ఎక్కడికిపోయింది మీ ప్రశ్నించేతత్వం?
ఎందుకు చచ్చిపోయింది మీలో సామాజిక చైతన్యం?
ఎప్పుడు ఆవిరైపోయింది మీలో నిజమైన పాత్రికేయ రక్తం?
ఇప్పటికైనా నిజం వైపు నిలబడతారా?
ప్రజలకి బాసటగా నిలుస్తారా?
పాత్రికేయ విలువల్ని బతికిస్తారా?
లేక చరిత్ర హీనులుగా మిగిలిపోతారా?

(పాత్రికేయ విలువల్ని కాలరాస్తున్న కొన్ని పాత్రికేయ సంస్థల్ని కొందరు పాత్రికేయుల్ని ఉద్దేశించి)

ఇప్పటికైనా మేల్కొంటావా??

దేశం అంటే మట్టి కాదోయ్ దేశమంటే మనుషులోయ్ అని ఎప్పుడైనా విన్నావా??
లేక దేశం పేరు వినగానే శివాలెత్తి ఊగిపోవడమే దేశభక్తి అనుకుంటున్నావా?

దేశం నడుస్తున్న తీరు గమనించే తీరిక చేసుకుంటున్నావా?
లేక కేవలం పంద్రాగస్టుకి చబ్బీస్ జనవరికి జెండాని  ప్రొఫైల్ ఫోటోలా పెట్టుకుని మురిసిపోతున్నావా??

దేశంలోని సిధ్ధాంతాలని భావజాలాన్ని అర్ధం చేసుకుంటున్నావా?
లేక పార్టీల గుర్తులు, జెండాల మాయలో పడి కొట్టుకుపోతున్నావా??

మనిషి గురించి ముందు ఆలోచిస్తున్నావా?
లేక నీ మతమే గొప్పదని బీరాలు పోతున్నావా??

ప్రపంచీకరణ నేర్పిన జ్ఞానాన్ని స్వీకరిస్తున్నావా?
లేక నీ పాత చింతకాయ పచ్చడి భావాల్లోనే మగ్గిపోతున్నావా??

విభిన్న అభిప్రాయాలని గౌరవిస్తున్నావా?
లేక సంస్కృతి సంప్రదాయాల ముసుగులో వ్యక్తి గత స్వేచ్ఛని కాలరాస్తున్నావా??

బతుకు బతకనివ్వు అంటూ భాద్యత గల పౌరుడిగా మసలుతున్నావా?
లేక నా కులం నా మతం నా ప్రాంతం అనే సాకుతో నీకు నచ్చని ప్రతి దానిపై రాధ్ధాంతం చేస్తున్నావా??

చరిత్ర చెప్పిన పాఠాలు నేర్చుకుంటున్నావా?
లేక ఛాందస భావాలతో మళ్ళీ అవే తప్పులకు  పునాదులు వేస్తున్నావా??

పౌరుడిగా నీ హక్కుల కోసం ప్రశ్నిస్తున్నావా?
లేక పార్టీల ప్రాపగాండా ఉచ్చులో పడి నీ ప్రాథమిక హక్కులనే మరుస్తున్నావా??

ప్రజాస్వామ్య విలువల గొప్పదనం తలకెక్కించుకుంటున్నావా?
లేక నియంతృత్వ పోకడలున్న నేతలనే నెత్తిన పెట్టుకుని ఊరేగుతున్నావా??

రాజ్యాంగ విలువలపై అవగాహన తెచ్చుకుంటున్నావా?
లేక నాయకుల మాటల్లోనే వాటి నిర్వచనాలు వెతుక్కుంటున్నావా??

ప్రశ్నించే తత్వం అలవర్చుకుంటున్నావా?
లేక ప్రశ్నించే ప్రతి వాడిని దేశద్రోహి అంటూ రంకెలేస్తున్నావా??

ఇప్పటికైనా మేల్కొంటావా.. మార్పులో భాగమౌతావా?
లేక ఇలా మరమనిషిలాగే కాలగర్భంలో కలసిపోతావా??

గతించిన క్షణాలు!!

కాల చక్రం కింద నిర్దాక్షిణ్యంగా నలిగిపోయిన క్షణాలెన్నో
ఈ రోజు నా కళ్ళ ముందు కదలాడుతున్నాయి..

చూస్తుండగానే చేజారిపోయిన క్షణాలు కొన్ని..
ఎదురుగా ఉండి ఆహ్వానించినా గుర్తించలేక గడిచిపోయిన క్షణాలు ఇంకొన్ని..

ఉరుకులు పరుగుల యాంత్రిక జీవన ప్రవాహంలో పడి కొట్టుకుపోయిన క్షణాలు కొన్ని..
జీవన ప్రాథమ్యాల్ని అవగతం చేసుకునే క్రమంలో అందుకోలేకపోయిన క్షణాలు ఇంకొన్ని..

కలలు చెదిరిపోయి మిగిల్చిన కన్నీళ్లలో కరిగిపోయిన క్షణాలు కొన్ని..
మనసుకు తగిలిన గాయాలు మానేలోపు మాయమైపోయిన క్షణాలు మరికొన్ని..

గతించిన కాలపు జ్ఞాపకాల జడిలో కొట్టుకుపోతూ

గడిచిపోయిన క్షణాలని
ఎన్నటికీ మార్చలేను...
మొత్తం మరువలేను..
ఇంకోలా గడపలేను..
పూర్తిగా చేరిపేయలేను..
అని తల్లడిల్లిపోతున్న నన్ను
ఓదార్చింది కాలం

అవేవి నువ్వు చేయలేవు
కానీ ఒక్కసారి గతాన్ని అంగీకరించు..
ఆ క్షణాలన్ని జీవితంలో ఒక భాగమని గుర్తించు..
కాల ప్రవాహంలో ఆటుపోట్లు సహజమని గ్రహించు..

ఆప్పుడు గడిచిపోయిన క్షణాలు
నీకు ఎప్పటికి తోడుండే నేస్తాలు..
కొన్ని క్షణాలు అందమైన జ్ఞాపకాలు..
మరికొన్ని క్షణాలు కాలం నేర్పిన కఠిన పాఠాలు..
రాబోతున్న కాలాన్ని ఒడిసిపట్టేందుకు సోపానాలు..
అంటూ నూరిపోసింది ధైర్యం..
భవిష్యత్ వైపు చూపింది అద్దం..

నా మనసుకు మరో ఉషోదయం..
ఎంతో విలువైనది జీవితం..
మంచి మార్పుకి ఎప్పుడైనా పలకొచ్చు స్వాగతం..
జీవితాన్ని ప్రేమిస్తే ఎప్పుడూ మనకి తోడుంటుంది కాలం..
ప్రతి క్షణం ఆస్వాదించొచ్చు అందమైన ఈ ప్రయాణం..

చైతన్య పాఠశాల

పరకాల పుర వీధులు..
చైతన్య పాఠశాల తరగతి గదులు..

పాఠశాల జీవితపు హరివిల్లులో అన్ని రంగులని చూపిన ఉపాధ్యాయులు వారు..

మనసుకు హత్తుకున్న నిర్మల మనస్కులు కొందరు..
మనసారా నవ్వించిన అపర విదూషకులు ఇంకొందరు..

దెబ్బలతో హడలెత్తించిన చండశాసనులు కొందరు..
చెప్పిన చదువుకే అందం తెచ్చిన నేర్పరులు ఇంకొందరు..

చదువుల రంగస్థలంలో నవరసాలు పండించిన విద్యార్థులు వారు..

మొత్తం చదువులో మునిగిపోయి ప్రపంచాన్ని గమనించని ఋషులు కొందరు..
రంగమేదైనా  రయ్యిమంటూ దూసుకెళ్లిన ప్రతిభావంతులు ఇంకొందరు..

రోజంతా నవ్వుల జల్లులు కురిపించిన అలుపెరుగని హాస్యప్రియులు కొందరు..
అమాయక వదనాలతో ఉంటూనే ఒక్కసారిగా హాస్య బాణాలని ఎక్కుపెట్టే చమత్కారులు ఇంకొందరు..

కిలోమీటర్ల దూరాన్ని రోజుకి రెండు సార్లు చుట్టేసిన  నడక వీరులు కొందరు..
ఊళ్ళకి ఊళ్ళు దాటేసిన సైకిల్ యోధులు ఇంకొందరు..

మల్లయోధులని మరిపించిన గట్టి ఆకారాలు కొందరు..
వయసుకి సంబంధం లేని చిట్టి ఆకారాలు ఇంకొందరు..

తెలుపు చొక్కాలు కాషాయ నిక్కర్లతో
భావి జీవితానికి పునాదులు వేసుకున్న చిన్నారి సైనికులు వారు..

ఎన్ని వ్యక్తిత్వాలు..
ఎన్ని అనుభవాలు..
ఎన్ని ఆశలు..
ఎన్ని కలలు..
ఎన్ని జ్ఞాపకాలు..
ఎప్పటికి తిరిగిరాని మధురమైన ఆ రోజులు..

చైతన్య పాఠశాలకి అంకితం!!

సాగిపోదలచిన ఆగరాదిచటెపుడు!!

ఆకుపచ్చ కండువ ఏస్కున్న ఒకాయన సోనియమ్మ తల్లి దయతోనే అంటున్నడు..
పసుపచ్చ అంగి తొడుక్కున్న ఓ పెద్ద మనిషి చంద్రబాబు లేఖతోనే అంటున్నడు..
కాషాయపు జెండ చేతిలో పట్టిన ఒక సారు సుష్మాజీ మాటతోనే అంటున్నడు..
గులాబీ రంగు తిలకం దిద్దిన ఇంకో నాయకుడు మేము పుట్టిందే మీకోసం అంటున్నడు..

నిండైన మనసుతో తెలంగాణ కోసం తెగించి పోరాడిన నిజమైన నాయకులందరికి జై కొడదాం.
వోట్ల కోసమే తెలంగాణాన్ని ఎత్తుకున్నోళ్ళను ఓ కంట కనిపెడదాం.

సగం ముచ్చట ఇంక ముందే ఉన్నది తమ్మీ..
"సాగిపోదలచిన
ఆగరాదిచటెపుడు
ఆగిపోయిన ముందు
సాగనే లేవెపుడు"
అన్న కాళన్న మాటలని యాది జేస్కుంట ముందుకు పోదాం!
మన బతుకుల్లో నిజమైన మార్పు వచ్చేదాక పోరాట పంథాలోనే నడుద్దాం!!

జర ఆలోచించు తమ్మీ!!

తమ్మీ.. తెలంగాణ తెగ్గొట్టుడంటే మనకు తెగదెంపులన్నట్టు కాదే..
కొన్ని కొత్త గీతలు గీయడం..
లెక్కలు సక్కగా జేయడం..
ఎవలకు రావాల్సింది వాళ్ళకియ్యడం..
ఎవల బతుకు వాళ్ళను బతకనియ్యడం..

నువ్వెందుకు పరేషాన్ అయితున్నవే??
కష్టపడి సంపాయించిన ఆస్తులను గుంజుకుంటరా??
న్యాయంగా తెచ్చుకున్న నౌకర్లను పీకేస్తరా??

హైదరాబాదు నీ గీత అవతలకి పోతదంటే
గింత లొల్లి దేనికే?
హైటెక్ సిటీల కంపెనీలు మూతబడతయా?
కుకట్ పల్లిల అపార్టుమెంట్లు కూలిపోతయా??
చార్మినార్ ఎక్కనియ్యరా?
గోల్కొండ సూడనియ్యరా?
టాంక్ బండ్ మీద నడువనియ్యరా??

పాత జాగల కొత్త గీతలు గీస్తే
పాత మనిషివి పరాయోడివైపోతవా?
గిన్ని దినాలు నీ గీతలనే కూసున్నవా?
బతుకు దెరువు కోసం బయటికొస్తలేవా?

సాఫ్టువేరు నౌకరస్తె బెంగుళూరు పోతలేవా?
బిజినెస్ జేయడానికి బొంబాయి పోతలేవా?
సదువుల కోసం దేశాలు దాటి పోతలేవా?
కొలువుల కోసం ఖండాలు దాటి పోతలేవా??
గిన్నింటికి అడ్డం రాని గీతలు
గిప్పుడే నిన్ను ఆపుతయా??

కూసొని మాట్లాడుకుంటే తెగిపోయే లెక్కల కాడ
కొత్త కిరికిరి పెట్టకు..
ఎవలది వాళ్ళకి పంచే కాడ
నువ్వడిగిందే కావాలని మారాం జెయ్యకు..

నువ్వు ఆగం గాకు!
అందరిని ఆగం జెయ్యకు!!

నిజం నీ భాధ్యత!!

పెన్ను, మైకు, కెమెరా..
ఇవి నీకు ఇచ్చింది
నిజాలు రాయడానికి..
నిజాలు వినిపించడానికి..
నిజాలు చూపించడానికి..

అంతే కానీ..
గాలిలో నుండి వార్తలు సృష్టిస్తూ గారడీలు చేయకు
రాజకీయ రంగు పులుముతూ ప్రతి వార్తతో రభస చేయకు
గతి తప్పిన చర్చలతో అందరిని గందరగోళంలోకి నెట్టకు
మితి మీరిన వ్యాఖ్యలతో మనుషులను రెచ్చగొట్టకు
మతి లేని వ్యంగ్యంతో మనసులను గాయపర్చకు
శృతి మించిన సృజనాత్మకతతో వార్తల్లో వినోదాన్ని నింపకు

నీకు చేతనైతే,
చరిత్రలో మరుగునపడ్డ నిజాలని ప్రచురించు.
జనాన్ని చైతన్యవంతులని చేసే నిజాలని వినిపించు.
బతుకులని మార్చే నిజాలని చూపించు.

నీకు నిజాయితీ ఉంటే జనం నుండి పుట్టిన ఉద్యమాలకి నీ వంతు చేయూతనందించు!
పెట్టుబడిదార్ల పెత్తనం కోసం పుడుతున్న ఉద్యమాలను జనంపైకి నెట్టకు!!

ఏందన్నా ఇది??

ఏందన్నా ఇది??
నువ్వు చరిత్ర తెలుసుకోకపోతివి
నేంజెప్తే ఇనకపోతివి
చెప్పిందే చెప్తా ఉంటివి
అరిగిపోయిన ఐకమత్యపు పాటే మల్ల మల్ల పాడుతుంటివి.

ఇష్టం లేకున్నా కలిపిండ్లన్నా అని నేనంటే
మేమే నిన్ను పైకి తీస్కచ్చినమని నువ్వంటివి.

పెద్దమనుషుల ఒప్పందం పక్కకు  పెట్టిండ్లన్నా అని నేను మొత్తుకుంటే
మాకు పెద్ద మనసు లేకనే ఇడగొడుతున్నమని నువ్వంటివి.

ఉపముఖ్యమంత్రి అనేది ఉత్తుత్తి మాట లెక్క చేసిండ్లన్నా అని నేనంటే
మా నాయకులు చేతగానోల్లని నువ్వంటివి.

కలిపినప్పుడు అనుకున్న ఆరు సూత్రాలను అంగట్ల అమ్మేశిండ్లన్నా అని నేనంటే
గా ముచ్చటే సమజ్ జేస్కోకుండా హైదరాబాద్ పై హక్కుల గురించి నువ్ మాట్లాడుతుంటివి.

మా నౌకర్ల మాకు కాకుండా జేసిండ్లన్నా అని నేనంటే
సర్కారు కొలువుల లెక్కలు చిక్కులు అర్థం జేస్కోకుండా
ఎవలు సదువుకుంటే వాల్లకే నౌకర్లస్తయని సొక్కంపూస లెక్క జెప్తుంటివి.

ముల్కి నిబందనలు మట్టిల కలిపిండ్లన్నా అని నేనంటే
ఆ మతలబు ఏందో అడుగకుండా ప్రాంతీయతత్వం రెచ్చగొడుతున్నానని నువ్వంటివి.

తెలంగాణ నిధుల పైసలు తెల్వకుండా పట్టుకపోతుండ్లన్నా అని నేనొర్రుతుంటే
ఇనిపించుకోకుండా కలసి ఉంటే కలదు సుఖం అని చిలక పలుకులు పలుకుతింటివి.

దేశమంతా మాట్లాడుకునే ఎన్నో ఏండ్ల హైదరాబాద్ చరిత్ర గురించి నేంజెప్తుంటే
రియల్ ఎస్టేట్లు, కార్పొరేట్ దందాలే హైదరాబాద్ అభివృధ్ధి అన్నట్లు నువ్ జెప్తుంటివి.

మా చరిత్ర గురించి భాష గురించి ఎక్కడ జెప్పకుండా
మాది సక్కటి భాష కాదని మాకే అనిపించేటట్లు సదువులు మార్చేసిండ్లన్నా అని నేనంటే
వచ్చిండన్నా వచ్చాడన్నా వరాల తెలుగు ఒకటేనన్నా అంటూ అసలు విషయం పక్కన బెడితివి.

నువ్ తెలంగాణ చరిత్ర తెలుసుకోకపొతివి..
సాయుధ పోరాటం గురించి సదవకపోతివి..
చరిత్ర కాయితంపై తెలంగాణ అమరవీరుల రక్తపు సంతకాలు సూడకపోతివి..
సమైక్యత ఇకమత్యం అని పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతుంటివి..
సందు దొరికితే మమ్మల్ని ఆగం జేద్దామని సూత్తాంటివి..

గందుకే అన్నా.. గుండె మండి జెప్తున్నా..
నిజాలు మాట్లాడితే ఇనేటోడు,
అన్యాయాల్ని అర్థం జేస్కునేటోడు,
అందరి చరిత్రని,సంప్రదాయాల్ని పట్టించుకునేటోడు
ఏ ఊరోడైనా నావోడే..

నా ఉనికిని గుర్తించనోడు,
నా బతుకుని పట్టించుకోనోడు,
నిజమైన ఉద్యమాన్ని గౌరవించనోడు,
నా పక్కనోడిగా ఉన్నా ఒకటే!
పక్క రాష్త్రంల ఉన్నా ఒకటే!!

బతుకమ్మ

పచ్చపచ్చని బంతిపూలు...
అప్పుడప్పుడే విరుస్తున్న తంగేడు పూలు...
రంగులద్దుకుని అన్ని రంగుల పూలతో పోటీ పడుతున్న గునుగు పూలు...
బతుకమ్మ ఒడిలో అందంగా ఒదిగిపోయాయి.

ఏడాదికోసారి వచ్చే ఊరేగింపులో అవకాశం దొరికినందని కాబోలు..
వయ్యారాన్ని ఒలకబోస్తున్నాయి..
తెలంగాణ ఆడపడుచుల పాటల్లో పరవశించిపోతున్నాయి.

"బతుకమ్మ బతుకమ్మ ఉయ్యాలో..
బంగారి గౌరమ్మ ఉయ్యాల"!!

అలుపెరుగని సైనికులు

ఎప్పటిలాగే నా సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగ సమరానికి సన్నధ్ధమై
ట్రాఫిక్ పద్మవ్యూహాన్ని చేధించుకుంటూ వెళ్తుంటే..

నేనొక్కడినే అనుకున్నాను..
దారంతా యుధ్ధాలే.. అందరు సైనికులే..

వరద గోదారిలా రహదారిని ముంచెత్తుతున్న వాహన ప్రవాహాన్ని ఎంతో చాకచక్యంగా
నియంత్రిస్తూ కాలుష్య కదన రంగంలో కలబడుతున్న ట్రాఫిక్ పోలీస్ సైన్యం..(Domlur fly over)

భుజానికి లాప్ టాప్ బ్యాగు, చెవిలో ఐపాడ్ లతో నడుస్తూ
క్లైంట్లు, మేనేజర్లతో కుస్తీకి సిధ్ధమవుతున్న సహోదర సాఫ్ట్ వేర్ సైన్యం..(EGL)

ఆఫీస్ హడావిడిలో ఉన్న అమ్మ నాన్నలకి టాటా చెప్పి విద్యాభ్యాస యుధ్ధానికై
పాఠశాల ప్రాంగణంలోకి పరుగులు పెడుతున్న బాల సైన్యం..(ST Francis High Scool, Koramangla)

అప్పుడే రెక్కలొచ్చిన గువ్వపిల్లల్లా...రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకల్లా..
ఆర్ట్స్, సైన్స్ వగైరా కోర్సుల అంతు చూడడానికి ఆర్భాటంగా వెళ్తున్న యువ సైన్యం..(Krupanithi College, Madiwala)

లారీల్లో వచ్చిన కూరగాయల గుట్టలని కిందికి దించుతూ
రోజువారీ వ్యాపారంతో బతుకు బండి లాగడానికి చెమటోడ్చుతున్న వర్తక సైన్యం..(Madiwala Market)

రయ్యిమంటూ దూసుకొస్తున్న బైకులు, కార్లని తప్పించుకుంటూ తమ గమ్యస్థానాన్ని
చేర్చే బస్సుల కోసం స్టాపుల్లో తిప్పలు పడుతున్న ప్రయాణిక సైన్యం... (Silk Board bus stop)

ఇలా వెళ్ళే దారంతా
అంతులేని యుధ్ధాలే!
అందరూ అలుపెరుగని సైనికులే!!

**నేను రోజు ఆఫీస్ కి వెళ్ళే దారిలో(Kodihalli To JP Nagar via Domlur, Koramangla, Madiwala, SilkBoard) గమనించిన విషయాలకు చిన్న కవితా రూపం 

నందననామ సంవత్సరమా!!

ప్రియమైన నందన నామ సంవత్సరమా...
అప్పుడే వచ్చేసావా??
ఖరనామ సంవత్సరం నీకు చెప్పిందో లేదో తన అనుభవాలు, అనుభూతులు...

ఎప్పటిలాగే గుర్తుపట్టలేనంత వేగంగా రాజకీయాల్లో రంగులు మారిపోతున్నాయి..
కుంభకోణాలకి కొత్త నిర్వచనాలనిచ్చే పనిలో తలమునకలైపోయారు మా నాయకులు...

ప్రతి చిన్న వార్తకి పడుతూ లేస్తూ కంగారు పెడుతున్నది సెన్సెక్స్ సూచీ..
మొన్ననే విడుదలైన బడ్జెట్ లో అంకెల గారడీ అర్థం కాక, లాభ నష్టాలు
బేరీజు వేసుకుంటున్నాడు మధ్యతరగతి మానవుడు..

ప్రపంచ కప్ గెలిచిన సంబరం ఎప్పుడో ఆవిరైపోయింది...
ఎవరెవరు ఎప్పుడు రిటైర్ కావాలో నిర్ధారించే పనిలో నిమగ్నమైపోయాడు సగటు క్రీఢాభిమాని..
ఇంకా మూడు ఫైట్లు, ఆరు పాటల సినిమాలతో
ప్రేక్షకుల సహనానికి పరీక్ష పెడుతున్నారు కొందరు దర్శకులు..

ప్రతిరోజు పేపర్ లో వార్తలు చదివినప్పుడల్లా కాస్త నిట్టూర్చి, కొంత చర్చించి
తర్వాత అన్నీ మర్చిపోయి తమ పనుల్లో మునిగిపోతున్నారు కొందరు...
మార్పు కావాలంటే ఏదో ప్రయత్నం అవసరమని
తమవంతు కృషి చేస్తున్నారు ఇంకొందరు...

ఇవన్నీ విని కంగారుపడకు...మాకెప్పుడో అలవాటైపోయాయి..
తొందరలోనే నీక్కూడా అలవాటైపోతాయిలే...

గుమ్మంలో నిలబెట్టి మాట్లాడానని నాపై కోపగించుకోకు..
ఇప్పుడే ఖరనామ సంవత్సరం మిగిల్చిన ఙ్నాపకాలని పదిలంగా మనసు అరల్లో భద్రపరిచాం..
ఇంకెందుకు ఆలస్యం??
రాబోతున్న సంవత్సరపు దారిలో కుమ్మరించు నువ్వు తెచ్చిన కొత్త అనుభవాల మూటని..
కొంగొత్త అశలతో మరో సంవత్సరం ఆస్వాదించడానికి ఎప్పుడో సిద్ధమయ్యాం మేమందరం..

జ్ఞాపకాలు!!!

జ్ఞాపకాలు... మళ్ళీ మళ్ళీ అవే జ్ఞాపకాలు...

ఎంతమంది మధ్యలో ఉన్నా నన్ను ఒంటరిని చేసే నీ జ్ఞాపకాలు....

స్నేహితులతో కలిసి సముద్ర తీరాన కూర్చున్నాను...

"చెన్నై మెరీనా తీరంలో నా అడుగుల్లో అడుగులు వేస్తూ,

నువ్వు నా వెనకే నడిచిన జ్ఞాపకం"...

బలంగా వచ్చి తాకిన అల నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు అలలతో ఆడుతున్నారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!

సాయంత్రం పూట గుడికి వెళ్ళాను...

"ఒకరోజు గుడిలో చేతిలో చెయ్యేసి ఇద్దరం కలిసి గంట కొడుతుంటే,

అక్కడున్న పిల్లలు మనల్ని ఆసక్తిగా చూసిన జ్ఞాపకం".....

గట్టిగా మోగిన గుడి గంట నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు భక్తి పారవశ్యం లో మునిగిపోయి ఉన్నారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

వర్షంలో తడుస్తూ ఇంటికి వెళ్తున్నాను...

"ఒకరోజు వర్షంలో నేను చేసిచ్చిన కాగితపు పడవని నీళ్ళల్లో వదిలి

నువ్వు నా వైపు మెచ్చుకోలుగా చూసి నవ్విన జ్ఞాపకం".....

ఎక్కడో దూరంగా ఉరిమిన శబ్దం నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు గొడుగులతో హడావిడిగా నడుస్తున్నారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

బస్ స్టాప్ లో నిలబడి వేచి చూస్తున్నాను...

"ఒకరోజు రన్నింగ్ బస్ నుండి దిగినందుకు,

నువ్వు నాకు ఆగకుండా చీవాట్లు పెట్టిన జ్ఞాపకం".....

గట్టిగా వినిపించిన బస్ హారన్ నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు బస్ దగ్గర క్యూ కట్టారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

ఆఫీస్ లో కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని పని చేసుకుంటున్నాను...

"ఒకరోజు అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఆఫీస్ లో,

'అంతేనా?' అంటూ అందరికీ బొమ్మరిల్లు రింగ్ టోన్ వినిపించిన నీ ఫోన్ కాల్ జ్ఞాపకం".....

చెవులు చిల్లులు పడేలా మోగిన ఆఫీస్ ఫోన్ నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు పనిలో మునిగిపోయి ఉన్నారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

సినిమా హాలులో కూర్చుని ఉన్నాను..

"మొదటి సారి 3D సినిమా చూస్తూ నువ్వు గాల్లో చేతులు పెట్టి,

ఏదో అందుకోవాలని ప్రయత్నిస్తూ చిన్నపిల్లలా ఆనందించిన జ్ఞాపకం".....

DTS లో గట్టిగా వినిపించిన శబ్దం నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

మిగతా వాళ్ళందరు సినిమాలో లీనమై ఉన్నారు.

అందరి మధ్య ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

ఈ సారి నీ పుట్టిన రోజుకి అందరికన్నా ముందుగా శుభాకాంక్షలు చెప్పాలని

ఆతృతగా నీ నంబర్ కి డయల్ చేస్తున్నాను....

"ఒకసారి నీ పుట్టినరోజుకి ' అందరి కన్నా ముందు నువ్వే నాకు విషెస్ చెప్పాలి,

అంతవరకు నేను ఎవరితో మాట్లాడను ' అని నువ్వు ఆజ్ఞాపించిన జ్ఞాపకం".....

"The subscriber you are trying to reach is currently not answering your call. Please try after some time"

అని వినిపించిన మెసేజ్ నన్ను ఈ లోకం లో పడేసింది.

నేనొక్కడినే ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను!!!

నా ఒంటరితనాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా మళ్ళీ

రెక్కలు కట్టుకుని వచ్చి నన్ను చుట్టు ముట్టాయి జ్ఞాపకాలు...

ఇప్పుడు అవే నాకు ఆప్తమిత్రులు...

అవి నన్ను ఓదార్చుతున్నాయో... లేక వేధిస్తున్నాయో...

తెలియకుండానే బలపడిపోయింది మా స్నేహం...

ఎప్పటికైనా ఈ జ్ఞాపకాలని నీతో కలసి పంచుకుంటానా?

లేక ఈ జ్ఞాపకాలతో నేనొక్కడినే ఒంటరిగా మిగిలిపోతానా?

బ్రహ్మచారి డైరీ

ఆఫీసుకి వెళ్ళే ముందు అమ్మకి ఫోన్ చేసా...

"మన పెద్దత్తమ్మ కొడుకు పెళ్ళికి వెళ్తున్నాం రా...వచ్చాక మాట్లాడతా.."

ఏదో హడావిడిలో అమ్మ!!

ఫోన్ పెట్టి ఆఫీస్ బ్యాగ్ సర్దుకుంటుంటే...

"Rakesh weds Sridevi" కొలీగ్ నిన్న ఇచ్చిన పెళ్ళి పత్రిక!!

ఆఫీస్ కి వెళ్ళి సీట్లో కూర్చున్నా.. ఎప్పటిలాగే మేనేజర్ క్యాబిన్ వైపు చూసా..

"ఏంటి? మన పెళ్ళి కాని మేనేజర్ సీట్లో లేడేంటి"? నాలో ఆశ్చర్యంతో కూడిన ఆనందం.

"నీకు తెలియదా? పెళ్ళి చూపులట. ఈ రోజు సెలవు" కొలీగ్ సమాధానం.

ఈ రోజుకి వీడి నస తప్పిందని ఆనందం ఒక వైపు..

ఈ పెళ్ళి కుదిరితే ఆ అమ్మాయి పరిస్థితి ఏంటా అని జాలి ఇంకో వైపు..

కంప్యూటర్ ఆన్ చేసాను.

"Please come and have sweets at my desk. I got engaged."

కొలీగ్ నుంచి ఒక మెయిల్.. దానికి ఒక 20 రిప్లైలు...

అక్కడికి వెళ్ళి స్వీట్ తీసుకుని నోట్లో పెట్టుకోగానే, ఎదురుగా ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్...

"As you know Rakesh is on marriage leave. You need to complete his assignment also. Thanks for your support." అని చెప్పి నా సమాధానం కోసం కూడా చూడకుండా వెళ్ళిపోయాడు..

ఒక్కసారిగా నోట్లో ఉన్న స్వీట్ చేదుగా అయిపోయింది..

నానా తంటాలు పడి, పని పూర్తి చేసుకుని బయట పడ్డాను.

సాయంత్రం ఇంజనీరింగ్ మిత్ర బృందం conference call.

"పెళ్ళికి ఇంకా లేట్ చేస్తే ఎవరూ పిల్లనివ్వరని భయపెడ్తున్నాడ్రా మా నాన్న" ఒకడి గొంతులో కంగారు...

"చెల్లెలు ఉండటంతో బతికిపోయా.. ఈ సంవత్సరానికి లైఫ్ బిందాస్" పద్మవ్యూహం నుంచి త్రుటిలో తప్పించుకున్న అభిమన్యుడి ఫోజులో ఇంకొకడు..

"అమ్మాయి సైడ్ నుంచి అంతా ఓకే రా.. ఇంట్లో వాళ్ళని ఎలా ఒప్పించాలో అర్థం కావటం లేదు" 3 సంవత్సరాలనుంచి ప్రేమలో మునిగిపోతూ ఎప్పుడు పైకి తేలతాడో తెలియని ఇంకో మిత్రుడి ఆవేదన...

నా కష్టాల గురించి చెప్పి వీళ్ళని ఇంకా భయపెట్టటం ఎందుకని అందరికి ధైర్యం చెప్పి నా రూం కి చేరుకున్నాను.

"Internet లొ వెతికితే మనకు నచ్చే అమ్మాయిలు దొరుకుతారా మాష్టారు?" laptop లో telugumatrimony.com, bharathmatrimony.com, jeevansathi.com సైట్లని 3 tabs లో మార్చి మార్చి చూస్తున్న మా రూం మేట్ సందేహం...

"అయినా అబ్బాయికి పెళ్ళి కుదరాలంటే ఆస్తిపాస్తులు,అందచందాలు ఉండగానే సరిపోదు" రాలి పోతున్న జుట్టు వైపు జాలిగా చూస్తూ ఇంకొకడి వైరాగ్యం

"వచ్చే వారమే మా అవిడని తీసుకొస్తున్నా. చాలా వస్తువులు కొనాలి. ఎవరైనా వస్తారా నాతో ?" ఇంజినీరింగ్ ఎంట్రన్స్ కి ప్రిపేర్ అవుతున్న ఇంటర్మీడియట్ విధ్యార్థిలా కంగారుతో కొత్తగా పెళ్ళైన ఇంకొక రూం మేట్..

"పెళ్ళి అనే రెండు అక్షరాల పదం ప్రపంచాన్ని ఇంతగా కుదిపేస్తోందా?" అనుకుంటూ కాసేపైనా దూరంగా పారిపోవాలి అని నా రూం లోకి వెళ్ళి విశ్రమించాను.

"పెళ్ళంటే పందిళ్ళు సందళ్ళు... తప్పెట్లు తాళాలు....తలంబ్రాలు....

మూడే ముళ్ళు...ఏడే అడుగులు.. మొత్తం కలిపి నూరేళ్ళు" అంటూ ఎదురింట్లో నుంచి పెద్ద వాల్యూం తో నా కోసమే అన్నట్లుగా వినిపిస్తున్న పాట.

"భగవంతుడా! 3 ముళ్ళు.. 7 అడుగులు.. 100 సంవత్సరాలు..

3,7,100...ఈ సిరీస్ లో తరవాత నంబర్ ఏంటి? అసలు దీంట్లో లాజిక్ ఏంటి?

ఈ ప్రశ్నలతో నా బుర్ర వేడెక్కింది.

"వద్దు రా సోదరా.. పెళ్లంటే నూరేళ్ళ మంటరా ..

ఆదరా బాదరా నువ్వు వెళ్ళెళ్ళి గోతిలో పడొద్దురా" పాట ని అంతకన్నా ఎక్కువ వాల్యుంతో ప్లే చేస్తూ నాకు నేను ధైర్యం చెప్పుకుంటూ నిద్రకి ఉపక్రమించాను.

"పెళ్ళి చేసుకుని, ఇళ్ళు చూసుకుని చల్లగా కాలం గడపాలోయ్..

ఎల్లరి సుఖము చూడాలోయ్.. మీరెల్లరు హాయిగ ఉండాలోయ్"

ఈ సారి మా రూం మేట్ నాకు పోటీగా నా కన్నా ఎక్కువ వాల్యుంతో ప్లే చేస్తున్నాడు.

తప్పదు ఈ బ్రహ్మచారిని పెళ్ళి భాధ నుంచి ఎవరు తప్పించలేరు....

ఎప్పటికైనా ఈ పెళ్ళికి లొంగిపోవాల్సిందే అనుకుంటూ భారంగా నిట్టూర్చి మళ్ళీ పడుకున్నాను.

ఈ క్షణం!!

ఒక్కసారి నిన్నటి లోకి తొంగిచూసా..

నా మనసుకి ఊపిరి ఆడకుండా ముంచేయడానికి ఎదురుచూస్తూ ఎన్నో వేల ఆలోచనలు అక్కడ...

వాటి చేతిలో ఓడిపోవటం ఇష్టం లేక ఒక్కసారి ఆశగా రేపటివైపు చూపు మరల్చా...

అక్కడ కూడా ఇక నువ్వు తప్పించుకోలేవులే అని భయపెడుతూ ఎన్నో ఆలోచనలు..

నిస్సహాయంగా చూస్తూ ఒంటరిగా మిగిలిన నన్ను ఈ రోజు పలకరించింది.

నిన్నటి గురించి భాధ పడకుండా..

రేపటి గురించి భయపడకుండా...

తనతో నడవమని చెప్పింది.

అందుకే ఈ రోజులో ప్రతి క్షణం నాకొక ఆత్మీయ నేస్తం!!!

నన్ను క్షమిస్తావు కదూ!!

నన్ను క్షమిస్తావు కదూ......

నిజమే... నేను నువ్వనుకున్నంత మంచి వాడిని కాదు..

తెలియకుండా చేసిన తప్పులతో నీ మనసు గాయపరచిన కర్కశ హృదయుడిని....

నేను చేసిన తప్పులను ఎప్పటికైనా క్షమిస్తావని పిచ్చిగా నమ్మిన అత్యాశపరుడిని..

నీ మనసు నొప్పించిన ప్రతిసారి క్షమించమని అడగటం తప్ప

ఎలా సముదాయించాలో తెలియని అఙ్ఞానిని...

నువ్వు నా జీవితంలో ఉంటావనే ఆశలోనే ఆనందం వెతుక్కున్న అమాయకుడిని..

నువ్వు నన్ను కాదన్నావన్న చేదు నిజాన్ని జీర్ణించుకోలేక విధిని నిందిస్తున్న మూర్ఖుడిని...

నువ్వు ఎప్పటికీ నాతో ఉండబోవన్న ఊహని కూడా భరించలేక కాలాన్ని నిందిస్తున్న నిస్సహాయుడిని...

నా ప్రేమకు స్నేహం ముసుగు తొడగలేక ఇప్పుడు నీ స్నేహాన్ని కూడా తిరస్కరిస్తున్న స్వార్థపరుడిని..

నీ ఙ్ఞాపకాల నుండి దూరంగా పారిపోవాలని ప్రయత్నిస్తూ పదే పదే ఓడిపోతున్న అసమర్థుడిని...

మనసుకు తగిలిన గాయాల్ని కాలమే మానుపుతుందన్న భ్రమలో బతుకుతున్న పిచ్చివాడిని...

ప్రేమలో ఓడినా జీవితంలో గెలవడానికై పోరాడుతున్న మొండివాడిని...

ఎప్పటికైనా నన్ను క్షమిస్తావు కదూ!!!

అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నావా????

వెళ్ళిపోతున్నావా 2009??

కుంగిపోయిన ఆర్థిక వ్యవస్థ పూర్తిగా కోలుకోకముందే...
ఆర్థిక సంక్షోభానికి బలైన ఎందరో ఉద్యొగులు ఇంకా తేరుకోక ముందే...
తీవ్రవాదుల మారణహోమపు ఛాయలు ఇంక కనుమరుగవకముందే...
త్వరలో ప్రపంచం అంతమవబోతుందన్న వార్తల్లో నిజం నిర్దారణ కాకముందే..
భారత క్రికెత్ జట్టు ప్రపంచాగ్ర శ్రేణి జట్టుగా నిలిచిన ఆనందాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదించకముందే...
కొత్తగా ఎన్నికైన ప్రజా ప్రతినిథులు ప్రజల సమస్యల గురించి ఆలోచించడం ప్రారంభించకముందే...
ప్రజలు ప్రారంభించిన ఉద్యమాలు అర్ద్థవంతంగా ముగియకముందే...

అప్పుడే వెళ్ళిపోతున్నావా????
వెళ్తూ వెళ్తూ ఆ రాబొతున్న 2010 కి కాస్త చెప్పమ్మా..

కాలం కార్చిచ్చు రగిల్చిన మంటల్లో కాలి మసైన స్వప్న సౌధాల బూడిద రాసుల్లో
కొత్త కలల పునాదులు నిర్మించే కొందరు ఆశావాదులు....
ఎన్ని ప్రయత్నాలు విఫలమౌతున్నా కొత్త సంవత్సరం కొత్త విజయాలని మోసుకొస్తుందని
ఆశగా ఎదురు చుసే కొందరు అపర భగీరథులు...
జీవితంలో ఎన్ని ఎదురు దెబ్బలు తగులుతున్నా ఓర్చుకుంటూ రాబోయే కాలం నేర్పే కొత్త పాఠాల
కోసం ఎప్పటికప్పుడు ముస్తాబయ్యే కొందరు నిత్య యువకులు...
తనకోసం ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తున్నారని....

ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యమైంది..
2010కి స్వాగతం పలుకుతూ ఇంక జాగ్రత్తగా వెళ్ళు...

ఇంకెన్నాళ్ళు ప్రజలకు ఈ పరాజయం??

ప్రతి సారి ఎన్నికల కోలాహలం... కొత్త వాగ్దానాల ప్రవాహం...

నాయకులు మారినప్పుడల్లా ఏదో మార్పు వస్తుందని పిచ్చి నమ్మకం...

కొండంత ఆశతో ఎదురు చూసి విసిగిపోయి నిట్టూర్చడం...

ఎండ మావుల్లా కవ్వించే పథకాలెన్నో... మనకెప్పుడూ ఒక ఎన్నికల దూరం...

అన్ని వనరులు మన దగ్గరే ఉన్నా.. అందని ద్రాక్షలా ఊరించే వైనం..

అందరి జీవితాలు ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్న చందం...

మార్పు కోసం తిరగబడ్డ ప్రతిసారి తప్పని ఆశాభంగం...

ఎవరో వస్తారని ఎదో చేస్తారని నమ్మి.. నమ్మిన ప్రతిసారి మోసపోయిన అందరి మనసుల్లొ అసహనం...

మన బతుకులను మనమే మార్చుకుందాం...

మన భవిష్యత్తును మనమే నిర్ణయించుకుందాం...

అంటూ మొదలైన ఉద్యమం...

గ్లోబలైజేషన్ పుణ్యంతో దేశ దేశాలు తిరిగే ఉద్యోగాలు చేస్తున్న నీకు నాకు...

ఇదంతా వేర్పాటు వాదం... పిచ్చితనం.. ప్రాంతీయతత్వం.... అభివృద్దికి ఆటంకం...

రెక్కాడితే కానీ డొక్కాడని జనాలకి.. ఇది జీవన్మరణ పోరాటం..

జీవితాలని మార్చుకోవాలని ఏదో ఆరాటం....

కానీ, పూటకో వేషం మార్చే పగటి వేషపు నాయకులకు...

రోజుకో రంగు మార్చే సిగ్గు మాలిన రాజకీయాలకు...

ప్రజల బతుకులతో చెలగాటమే ఒక వినోదం...

రాజీనామాల దాగుడుమూతలాటలు.. నిరాహారదీక్షల ఆటవిడుపులు...

ఏ నిరాహార దీక్ష కరిగించగలదు వీరి అవినీతి కొవ్వు???

ఏ రాజీనామా చెల్లించగలదు వీరి నిర్లక్ష్యపు ఖరీదు???

కళ్ళెదురుగా ఇన్ని ప్రాంతీయ అసమానతలు కనబడుతుంటే..

బలవంతంగా ఎందుకు పాడిస్తున్నారు శృతి లేని సమైక్య రాగం??

ఎవరూ గ్రహించరెందుకు ఈ సత్యం??

ప్రజల మధ్య కాదు ఈ పోరాటం!!

అవకాశవాద రాజకీయాలు అంతమైన రోజున...

అందరికీ సమన్యాయం జరిగిన రోజున... అందరు ఆశించిన మార్పు వచ్చిన రోజున...

ఎవ్వరు గొంతు చించుకోనవసరం లేదు సమైక్యత కోసం...

అందరి మనసుల్లో వినిపిస్తుంది ఆ రాగం...

ఉపాధ్యాయ లోకానికి, విధ్యార్థి మిత్రులకు ఓ లేఖ!!(సెప్టెంబరు 5)

పాఠశాలని వారికి మరో ఇంటిగా మార్చగల సామర్థ్యం మీది..
అమ్మా నాన్నల తర్వాత అంతటి ఆప్తుడిగా మీరుండాలనే ఆరాటం వారిది!!

తప్పు చేస్తే మరుమాట్లాడక దండించగల అధికారం మీది..
మీరేం చెప్పినా తమ మంచికేనన్న నమ్మకం వారిది!!

ఒక్క చిన్ని హృదయం గాయపడినా తల్లడిల్లిపోయే మమకారం మీది..
మీరిచ్చే ధైర్యంతో కష్టాలతో పొరాడాలనే తాపత్రయం వారిది!!

వారి ప్రతి చిన్న గెలుపుని మీ గెలుపుగా ఆస్వాదిస్తూ అందించే ప్రోత్సాహం మీది..
మీరిచ్చే చిన్ని ప్రశంసతో మరిన్ని విజయాలకై కృషి చేసే ఉత్సాహం వారిది!!

ఓటమిలో ఓదార్చి, గెలుపు వైపు అడుగులు వేయించగల భరోసా మీది..
మీ సహకారంతో తమ స్వప్నాలు సాకారం చేసుకోగల సత్తా వారిది!!

ఎందరో మహనీయుల జీవితాలలో చెరగని ముద్ర వేసిన ఘనత మీది..
మీ దిశానిర్దేశనంలో అద్భుతాలు సృష్టించిన చరిత వారిది!!

మీరు గర్వించే స్థాయికి ఎదిగిన వారిని చూసినపుడు వెలకట్ట లేని ఆనందం మీ కళ్ళల్లో..
తమని జీవితంలో గెలిపించిన మీ మార్గదర్శకత్వానికి తీర్చుకోలేని కృతఙ్నత వారి మనసుల్లో!!

ఈ క్షణాన..
మీ భోదనలొ ఎదిగిన విధ్యార్థులెందరో మీ ఙ్నాపకాల్లో..
జీవితంలో ఎన్నటికి మరువలేని గురువులెందరో వారి మనసుల్లో..
గురు శిష్య బంధం చిరస్మరణీయం మన జీవితాలలో!!

మాయాజాలం!!

ఎంత కఠినమైనది ఈ కాలం!!!
నీకు దూరంగా ఉన్నప్పుడు...
కాస్త వేగంగా పరిగెత్తమని, నా నిరీక్షణకి తెర దించమని...
తనను ఎంతలా వేడుకుంటానో??

కానీ నా ఆరాటాన్ని కాస్తైనా అర్థం చేసుకోని కాలం..
క్షణాలని గడియలుగా పొడిగిస్తూ... సమయాన్ని సాగదీస్తూ..
వయ్యారాలు ఒలికిస్తూ... నెమ్మదిగా నడుస్తుంది!
ఎప్పుడెప్పుడు నిన్ను చూడాలా అని..నా మనసు పడే ఆరాటం తనకు కనిపించదా??

ఎంత నిర్దాక్షిణ్యమైనది ఈ కాలం??
నీతో కలిసి ఉన్న సమయాన...
అదే వయ్యారంతో నెమ్మదిగా నడవమని... కాసేపైనా ఆగిపొమ్మని...
తనను ఎంతలా ప్రార్థిస్తానో??

కానీ నా ఆవేదనని కాస్తైనా అర్థం చేసుకోని కాలం
గడియలని క్షణాల్లా హరించివేస్తూ..
ఎక్కడలేని హడావిడితో వడివడిగా పరిగెత్తుతుంది!
వీడలేక వీడలేక నిన్ను విడిచి వెళ్ళాల్సిన తరుణంలో..నా మనసు పడే వేదన తనకు వినిపించదా?

ఎంత చిత్రమైనది ఈ కాలం?
తన మాయాజాలం అర్థం కాక అసహాయంగా చూస్తున్న నన్ను ఊరడించడానికి
నీ ఙ్నాపకాల ప్రవాహంలో నన్ను ముంచెత్తుతుంది..
అందమైన నీ ఊహల జడిలో నన్ను ఎగరేస్తుంది..
ఈ సందడిలో నా మనసు కాలాన్నే మరిచేలా చేస్తుంది!
కానీ నిన్ను చేరుకునేంత వరకు మనిద్దరి మధ్య దూరం తనే అని..ప్రతి క్షణం గుర్తు చేస్తుంది!

తనకి తెలుసో లేదో?
మన మనసులు ఈ దూరాన్ని ఎప్పుడో చెరిపేసాయని...కాలాన్ని కూడా గెలిచేసాయని!!!